POPRZEDNIO...
Jakiś drań porwał naszą Annie i żąda miliona funtów.
- Musimy zadzwonić na policję. - Pójdziemy na policję,
jak ją odzyskamy.
To nie moje.
Ręce do tyłu.
Nie jestem twoją matką. Nikt ci nie dokucza.
Jesteś policjantką.
Zrobiłem coś głupiego.
Nigdy nie dokończyłeś mi tej historii.
To nie była sprawa dla policji.
Dlaczego policja pukała do moich drzwi?
Przygotuj ją do transportu.
- Gdzie ją zabieramy? - Jeszcze nie wiem.
Zadzwoń do mnie, jak tylko wyjedziecie.
Moja córka, Becky, zmarła zaraz po narodzinach Ryana.
Została zgwałcona.
To masz zamiar zrobić? Poprawić go?
Zamierzam skutecznie sobie z tym poradzić.
Chyba żartujesz?
Nie.
- Kłamiesz. - Nie.
To obrzydliwe!
Nie na marne nazywa się to hodowlą zwierząt.
A dlaczego rolnicy noszą kalosze?
Nie przez błoto, ale aby włożyć w nie tylne nogi owcy.
- i usztywnić je... - Nie!
i podjechać je od tylca.
- Przymknij się!
Czy ty wiesz cokolwiek o wsi?
Naprawdę myślisz, że tracono by czas
na ustawę przeciwko czemuś, czego nie ma?
Myślę, że podobam się Olliemu, a to kawał zwierza.
Sama widzisz.
Muszę kończyć.
Jenson Button przemknął właśnie białym vanem.
Myślę, że ma zamiar pobić rekord prędkości na lądzie.
I tylne światło mu nie działa.
Chyba będę musiała go pouczyć.
Dobrze, ale uważaj i nie za długo.
Za 10 minut chcę wysłać wszystkich do domu.
Sama chcę iść do domu za 10 minut.
Barbara Natalia 9512, czy możecie sprawdzić mi pojazd w komputerze?
Jesteśmy w trakcie zmiany personelu, 9512.
- Zaczekasz dwie minuty? - OK, dzięki.
Cholera!
Barbara Natalia 9512?
Jeszcze chwilkę, 9512.
Jeszcze chwileczkę. Wyszedł do toalety.
Nieważne.
Dobry wieczór.
- Czy to pański pojazd? - Tak.
Trochę nim pan popędzał.
A tak. Przepraszam.
Miałem ciężki dzień. Po prostu chcę wrócić do domu, do dziewczyny.
Oczywiście. Co się panu stało w twarz?
Pobiłem się z bratem.
Mogę zobaczyć pana papiery?
Nie...
Nie mam ich ze sobą.
- A wie pan, gdzie są? - W szufladzie, w domu.
- Dobrze. Jak się pan nazywa?
Lewis Whippey.
Tylne światło ci nie działa, Lewis. Wiedziałeś o tym?
- Nie. - Od strony kierowcy. Chodź zobaczyć.
Nie, wierzę na słowo. Naprawię je.
Dobrze, chcę tylko, żebyś zobaczył, jakie to niebezpieczne.
Szczególnie od strony kierowcy. Dobrze?
Widzisz?
Tak.
Wszystko w porządku?
Tak. Łapie mnie chyba jakaś grypa.
W porządku. Jedź ostrożnie, dobrze?
I napraw je. Dobrze? Byle szybko.
W przeciwnym razie spowodujesz wypadek,
a to ci chyba nie potrzebne, prawda?
No tak. Dzięki i przepraszam.
Co tam masz? Słonia?
Nie, to tylko mój pies?
Gdzie są kluczyki?
To tylko pies.
Otwórz furgonetkę, Lewis. Gdzie są kluczyki?
Wtedy dostanie fioła. Ucieknie na wrzosowiska i nigdy go nie znajdę.
Są w stacyjce?
Dobrze, zaczekaj tu.
- Znasz go? - Nie.
Proszę otworzyć.
Chyba mnie zabili.
Do wszystkich jednostek. Potrzeba wsparcia na Scammonden Road, Ripponden.
Barbara Natalia 45, odbiór.
Idziemy się napić, sierżant Kirsten też będzie...
Ogłoszono kod zero, Scammonden Road, chodzi o Kirsten.
Barbara Natalia 45. Wezwaliście karetkę?
Shafiq, ty ze mną, Twiggy, weź drugi samochód.
Karetka w drodze, 45.
Co się stało?
Gdzie kluczyki?
Dobra, ruszaj.
- Coś ty narobił? - Jedź.
- Zjedź furgonetką z drogi, szybko.
Jak by się paliło.
Ty... świrze!
Widziała białego transita z zepsutym światłem. Miała...
Barbara Natalia 45. Czy przed chwilą nie sprawdzała białego transita?
Prosiła o sprawdzenie, ale nie podała numerów.
Dlaczego tak postąpiła?
Żądam, by natychmiast wysłano śmigłowiec. W tej chwili! Szukamy białego transita.
Podaj mi...
Co to?
Sierżancie?
Co się dzieje?
Kirsten?
Trzeba zamknąć drogę.
Barbara Natalia 45 do Kontroli. Ona nie żyje.
Wygląda na to, że została przejechana.
Potrzebujemy inspektora dyżurnego, techników, drogówkę i dochodzeniówkę.
Potrzebujemy wszystkich.
Shafiq, weź land rovera i zaparkuj w poprzek Wheatcroft Lane.
Nikt nie ma prawa wjazdu. Twiggy, zrób to samo na górze.
Kontrola, sprowadziliście mi śmigłowiec?
Śmigłowiec jest w powietrzu i w drodze.
Ruszać się, dalej, zamknąć drogę. Zabezpieczamy teren.
Musiałam...
dać jej wczoraj rano reprymendę.
Mówię: „Nie jestem twoją matką.
Jesteś policjantką, nie mogą cię zastraszać”.
Chciałam wziąć ją na ambicję.
Ona na to: „To wszystko, co zawsze chciałam robić, i nie nadaję się do tego”.
Powinnam odpowiedzieć: „Nadajesz się. Jesteś świetna”.
Ale nie powiedziałam. Pozwoliłam, by myślała, że uważam
ją za kiepską policjantkę. A wcale tak nie jest.
Catherine, wracaj do domu. Zrobiłaś wszystko, co mogłaś.
Kto poinformuje rodzinę?
Ty?
Tak. To...
Muszę zabrać pani spodnie oraz buty.
Chcesz, bym pojechała z tobą?
Kto jest najbliższym krewnym?
Jak mogli to zrobić?
Tylko...
Gdzie mieszkają rodzice?
Pięć minut stąd.
Gdzie masz samochód?
Na komendzie.
Dobrze, pojedziemy do rodziców, a później wyrzucę cię przy komendzie.
Potem wracasz do domu.
Teraz musisz dać innym wykonać ich robotę.
Aha...
Wczoraj aresztowaliście Marcusa Gascoigne'a.
Tak.
Czy uważasz, że mogłaś się pomylić?
Nie. Torebka z czymś, co wyglądało na kokainę
wsunięta była pod przednim siedzeniem.
Odmówił testu na alkohol i śmierdział jak gorzelnia.
Tak, ale miałem na myśli to, że dużo nam pomaga.
W samorządzie.
Jak duża była ta torebka?
Malutka.
Na użytek własny.
Jestem pewny, że będzie to dla niego nauczką,
chcę tylko, abyś zastanowiła się nad konsekwencjami,
zanim pociągniesz tę sprawę dalej.
Spróbuj się przespać.
Jak ktoś, człowiek, ludzie... oni, powiedziała „oni”.
„Oni mnie zabili.”
Co mogli robić w furgonetce, z furgonetką, co było tak złe,
że musieli zabić funkcjonariusza policji? Dzieciaka.
Na co się natknęła?
Przez kilka dni będzie ciężko.
Czeka nas ciężkie kilka tygodni.
I wiem od Catherine,
że żadnego funkcjonariusza nie kochano tak bardzo,
nie szanowano tak bardzo, jak Kirsten.
I chcę powiedzieć,
że jesteśmy tu dla was.
Nie bądźcie zbyt dumni, ani zbyt nieśmiali.
Moje drzwi zawszę są otwarte, drzwi inspektora Taylora również.
Drzwi Catherine zawsze są otwarte.
Jeśli chcecie porozmawiać z lekarzem, wiecie, gdzie jest.
Jeśli chcecie pomówić z kapelanem, wiecie, gdzie go szukać.
Dzisiaj możecie tego nie zrozumieć,
Ani podczas ceremonii pogrzebowej.
Becky?
Może minąć sześć miesięcy, zanim to do was dotrze.
Becky?
Jeśli w jakiejkolwiek chwili poczujecie, że nie dajecie rady...
Proszę, nie trzymajcie tego w sobie.
Nie mam wątpliwości, że koledzy z dochodzeniówki poruszą niebo i ziemię...
aby znaleźć sprawców.
Catherine.
Tak.
W porządku. Słyszeliście.
Mamy stąd wyjść i zrobić to, w czym jesteśmy najlepsi.
Miejcie do ludzi cierpliwość.
Wszystko, z czym się dzisiaj spotkacie, będzie wydawać się banalne,
Ale dla tych,
którzy zdecydowali się nas wezwać to coś poważnego
zatem bez względu na to, co sami myślicie,
macie traktować ze współczuciem i z szacunkiem, na jaki zasługują.
Chcę również, abyście nosili kamizelki kuloodporne,
pałki,
gaz obezwładniający,
bo czasami łatwo zapomnieć, że narażamy własne życie
za każdym razem.
Uważajcie na siebie.
I bądźcie w kontakcie.
Na miłość Boską, bądźcie w kontakcie ze mną i ze sobą nawzajem.
Do roboty.
Sierżancie?
Czy mam pani pomóc z tym chłopakiem, co jedzie do szpitala psychiatrycznego?
A, tak.
- Dzięki. - W porządku.
Owen Brierley zgniecie oba samochody.
Jeden z was zostanie z nią, a drugi weźmie mini morrisa,
wróci tu, a potem weźmie furgonetkę z nią w środku,
pozbędzie się jej gdzieś na odludziu,
a potem pojedzie furgonetką do Owena. Finito.
Pozbyć się jej na odludziu? Martwą?
Nie, nie martwą!
Ty durniu!
Już dość spaprałeś.
Powieszą nas i poćwiartują.
Rzucą lwom na pożarcie. Ukrzyżują.
Do góry nogami. Publicznie.
Ty palancie!
Dwie sprawy.
Trzy.
Nie po to przeszedłem tyle,
i przez ostatnie trzy dni babrałem się w tym gównie,
żeby na tym nie skorzystać. To po pierwsze.
Po drugie, ona za dużo wie.
Słyszała go, głupku,
jak mówił, żeby zadzwonić do Ashleya na farmie.
Poza tym podał tej małej policjantce swoje imię.
Prawdziwe imię.
A ta suka, była pól metra od niego za furgonetką, więc...
Skąd wiesz?
Powiedział mi.
A po trzecie?
A, tak.
Nie nazywaj mnie palantem.
Ona zostaje tutaj, a ty dzwoń do Neva.
Powiedz mu, że tym razem chcemy sto tysięcy, dobra?
A potem zobaczymy.
W porządku.
No to kto zostaje, a kto bierze mini?
On tu zostanie.
Robi w gacie ze strachu. Tam się nie przyda.
Powiem mu.
- Skończyłyście? - Ja skończyłam.
Dobrze. Możecie obie pójść umyć zęby?
W porządku!
O co chodzi?
Ashley kazał mi wczoraj zabrać część pieniędzy.
Podzielił je.
Dał mi w torbie 2000 £. Co miałem zrobić?
Nie mogłem odmówić, nabrałby podejrzeń.
- Nie mogłem po prostu... - Co z nimi zrobiłeś?
Są w samochodzie.
W samochodzie?
Pod... W kole zapasowym. Ukryte.
Nie wiem, co z nimi robić.
Pozbądź się ich. Spal.
Nie! To pieniądze.
- No to gdzieś zostaw. - Nie.
- Nie przynoś ich do domu. - Nie zamierzałem.
Włóż do kosza. Są na nich twoje odciski palców?
Nie.
- A na torbie? - Jestem gotowa.
Szybko.
Z czym są te kanapki?
Z tuńczykiem i majonezem.
Ile razy mam to samo powtarzać?
- Będzie dobrze. - Nie będzie, są okropne!
Nie kłóć się z tatą. Dokładnie umyłaś zęby?
- Nie słuchacie. - Musimy być już w samochodzie.
Gdzie ona jest?
Gdzieś tam jest.
Zobaczyłam dzisiaj moje nazwisko na liście. Na misję.
Myślę, że chciałabym jechać. I pomagać.
Na pewno?
Może i powinnaś. Zajmiesz się czymś.
Ktoś powinien tu zostać na wszelki wypadek.
Ona może po prostu zapukać do drzwi.
W porządku, zadzwonię do pracy.
Cześć, to ja.
Nie chcę...
Nie potrafię ich zniszczyć.
Muszę je oddać. Nevisonowi.
Przecież nie możesz. W jaki sposób?
Wiem, że nie mogę. Wiem o tym.
Ale nie mogę ich zniszczyć. To przecież pieniądze.
A może...
Może co?
Może podzielimy je. Na mniejsze kwoty.
W każdej po kilkaset.
Część umieścimy na twoim koncie, a część na moim.
Nie wiem, może po prostu...
Je jakoś wykorzystać.
Kupić coś.
Nic kosztownego.
I nie od razu.
Chcesz je zatrzymać?
Musimy tylko zachować ostrożność,
żeby nie wyglądało, że nagle szastamy pieniędzmi.
Nie róbcie mu krzywdy!
No dalej, chłopcze.
Wszystko tylko utrudniasz.
Hej, jesteście świadkami. Widzieliście.
Widzicie, co mi robią.
- Patrzcie, to Khalid Pomyleniec. - Wszystko gra, Khalid?
Jeśli ślad po mnie zaginie, to wiadomo będzie dlaczego.
Będziecie wiedzieć, że mnie porwano!
Porywają mnie. O to tu chodzi!
Khalid, wstań.
- Co ty powiesz? - Przez rząd.
Jasne!
Tak, rząd nie ma nic lepszego do roboty.
Wszystko wiem. To dlatego mnie szpiegują.
Dlatego obserwują mnie całą dobę, codziennie, od miesięcy.
Myśleliście, że nie wiem?
Właśnie, że, kurna, wiem.
To dlatego owijasz się folią aluminiową, czubku?
- Naprawdę? - Tak, zakłada sobie garnek na głowę.
Nie chce, żeby fale radiowe dostały się do jego mózgu.
- Wychodź z samochodu. - Dlaczego?
Wychodź z samochodu.
- Co mówiłeś? - Nic.
Nie, słyszałam. Chcę, żebyś powtórzył.
Nic nie miałem na myśli. Tylko śpiewałem.
- Co śpiewałeś? - Nic.
Bawi cię to?
Bo mam nieodparte wrażenie, że cię to bawiło.
Nie rozumiem.
- Masz mnie za głupią? - Nie.
- Tak wyglądam? - Nie.
- Dobra, odwracaj się. - Po co?
- Odwróć się. - Nic nie zrobiłem.
Używałeś obraźliwego słownictwa, a twoje zachowanie
mogło wywołać rozdrażnienie lub niepokój,
co narusza art. 5 ust. o porządku publicznym.
- Dlatego jesteś aresztowany. - Ja tylko śpiewałem.
Masz prawo odmówić składania zeznań,
ale może to być wykorzystane przeciwko tobie, jeśli zostaniesz
- o to zapytany w sądzie. - Nie!
Twoje zeznania mogą posłużyć jako dowód.
Nie, tak nie można!
Nie ma tu kamer, słonko. Tylko ja i ty.
Przepraszam. Mówię, przepraszam
Nigdy, przenigdy, nie żartuj sobie ze śmierci drugiego,
ty tępy, śmierdzący, drobny śmieciu.
Przepraszam.
Wynocha.
Po co? Co chce pani zrobić?
Właśnie cofnęłam aresztowanie.
Wzięłam pod uwagę, że należycie przeprosiłeś.
Ze łzami w oczach.
Uważaj na siebie.
- Co powiedziała? - Nic.
- Co ci zrobiła?
- Nic.
Załatwione.
Zostałeś zobaczyć, jak je zgniata?
- Tak. - Obydwa?
Tak.
Dzwoniłeś do Neva?
Nie mówię, że nie zadzwonię. Ja tylko...
Chcę to przemyśleć.
Nie rozumiesz, że tak czy siak, nie możemy jej wypuścić?
Nie rozumiesz?
Nie ma sensu krzyczeć.
W ciągu tygodnia nigdy nikogo tu nie ma.
Kiedy mogę wrócić do domu?
Wkrótce.
Prawdopodobnie.
Jak szybko? Tego nie wiem?
Pomóż mi.
Nie mogę.
Nie jesteś jak ten drugi.
Nie.
Nie, nie jestem jak ten drugi.
To udowodnij.
Pomóż mi.
Zeznam, że mi pomagałeś.
Że powstrzymywałeś go, aby mnie nie krzywdził.
Niepotrzebnie hałasowałaś.
Wczoraj wieczorem.
Nie doszłoby do tego, gdybyś...
Do czego?
Ten huk?
Co?
Niepotrzebnie...
Co?
Wyjdę na pięć minut, skoro nie mamy ruchu, dobrze?
Jasne, kochana.
Jak się czujesz?
Nie tak źle.
Przepraszam, po prostu czułam się trochę...
Nie musisz mnie przepraszać.
Nie chodzi o nowotwór.
A bardziej o to,
że nie radzę sobie
czasami.
Wiesz coś więcej na temat leczenia?
Na początku będę brać pigułki.
Całą masę, trzy razy dziennie. A potem...
Krok po kroku.
Wyliżesz się.
Sprawiasz, że się uśmiecham.
Pomogłaś mi wyjść na prostą, kiedy myślałam, że to niemożliwe.
Jeśli jest choćby jakaś drobnostka, którą mogłabym zrobić...
Coś się stało.
Twoja siostra, Catherine.
Czy ona...
No co?
Czy jest dyskretna?
Tak... raczej tak.
Chciałabym zapytać o coś
funkcjonariusza policji.
W porządku.
Myślisz, że znalazłaby kilka minut, jeśli...
przyszłabym do was do domu?
Pewnie.
Dziś wieczorem.
- Tak. - Nie będzie mieć mi za złe?
Chociaż uprzedzam, że nie jest w najlepszym humorze.
Z powodu tej dziewczyny, którą zabito wczoraj na Scammonden Road.
Catherine była jej przełożoną.
I obwinia się niepotrzebnie.
Nie chcę jej sprawiać kłopotu.
Nie.
Catherine pomoże każdemu, naprawdę.
Nie byłabym tutaj tak popularna,
gdybym powiedziała, że moja siostra nie ma dla kogoś czasu.
LUDZIE, KTÓRZY NAS WSPIERAJĄ!
Przestań.
Dość.
Jedna nowa wiadomość. Richard.
Możemy się spotkać po pracy?
Nie, spadaj.
- Halo? - Nev!
Jak się dzisiaj mamy?
Chcę odzyskać córkę.
Staram się, jak mogę. Wierz mi, Nev.
Żądają kolejnych 50 tysięcy.
Chcę dowodu,
że ona żyje.
Lepiej, żebyś nie kontaktował się z psami, Nev.
Z kim?
- Z glinami. - Nie kontaktowałem się.
To dobrze.
Tak się szczęśliwie składa,
że ktoś zrobił Annie fotkę.
Właśnie ją przesyłam.
O szczegółach pogadamy jutro.
To może być już ostatni zrzut.
Co masz na myśli?
Wydaje mi się, że mają już jej dosyć.
I zastanawiają się, czy jej nie wypuścić.
Nevison?
Chcą kolejnych 50 tysięcy na jutro,
a potem...
mogliby rozważyć jej uwolnienie.
Mógłbyś znowu przekazać pieniądze,
jeśli tak właśnie chcą?
Ja...
Kevin?
- Dlaczego ja? - Nie wiem! Tylko pytam.
Myślę, że mówił poważnie.
O jej uwolnieniu.
Catherine? Ollie tu jest.
Wejdź. Jak się masz?
Co za durne pytanie.
Napijesz się herbaty?
Nie, ja...
Dziękuję.
Usiądź.
Może coś innego? Kawy?
Wody? Soku pomarańczowego?
W każdym pokoju pełno tych kwiatów.
Nie ma ich gdzie pomieścić, tak ich dużo.
Shafiq dwa razy zabierał je land roverem
do domu opieki społecznej...
- Ciągle ktoś je przynosi. - Poparłaby to.
- Ten dom opieki społecznej. - Tak.
Nie chciałem tego mówić, ale nie daje mi to spokoju.
Bardzo cię ceniła.
Wiesz o tym, prawda?
Cóż, dużo o niej myślałam.
W środę wieczór, przedwczoraj,
wylewała łzy po tym, co jej powiedziałaś.
„Nie jestem twoją matką.”
- Nie byłam jej matką. - Brawo.
Możliwe, że zginęła przez to, co jej powiedziałaś,
próbując udowodnić jakiemuś zbirowi, jaka z niej twarda sztuka.
- Wybacz, jeśli sądzisz, że to moja wina. - Sądzę?
To trudny zawód...
A pobłażliwość wobec innych,
kiedy sobie z czymś nie do końca radzą,
nie zawsze jest najlepszym sposobem,
żeby zmotywować ich do pracy.
Nie mogłam przewidzieć, co się stanie
lepiej niż ktokolwiek inny.
Nie wiemy tak naprawdę co się wydarzyło, więc nie...
Ale jeśli, nawet przez chwilę, wydaje ci się, że o tym nie myślałam,
to się mylisz, Ollie.
Myślałam o tym o czwartej, o piątej
i o szóstej rano.
W porządku.
Twoja wiadomość: Gdzie?
Myślałeś o tym, co mówiłam?
- O Ryanie? - Nie o Ryanie.
Żeby napisać o narkotykach, które się tu rozprowadza,
o tym jakie sieją spustoszenie.
Rano pomagaliśmy w przewozie chłopaka do szpitala psychiatrycznego.
Ci z opieki musieli go przekonywać,
że lepiej, jak znajdzie się przez trzy miesiące pod opieką.
Nie palił się do tego i musieliśmy się z nim szarpać.
Bił matkę. Wczoraj wystartował do niej z nożem.
Wydaje mu się, że rząd wysyła matce wiadomości, by go otruła.
Obłęd. Ale takie są fakty.
To psychoza wywołana marihuaną. To skutki palenia skuna.
Następnym razem, jak ktoś ci wmówi, że trawka nie szkodzi...
Dobra.
Zajmę się tym.
A w środę rano za posiadanie aresztowałam Markusa Gascoigne'a.
- To radny. - Miał narkotyki kategorii A.
Napisz o tym.
Chciałeś porozmawiać o Ryanie?
Chciałem porozmawiać o nas.
- Nie ma już nas, rozwiedliśmy się. - Nie rozwiodłem się z tobą.
Rozwiedliśmy się.
Przepraszam.
Zdaję sobie sprawę, że masz zły dzień.
Co z nami?
Nie wiem.
Źle się czujesz?
Tak.
Przez to, co zrobiłeś Ros?
I nadal chcesz mnie widywać.
Nigdy nie przestałem chcieć.
Jak...
Jak mogłaś...
Jak mogłam... zrobić... co?
Wiem, jaka będzie odpowiedź.
No to bardzo mnie wyprzedzasz.
Jak mogłaś pozwolić Ryanowi nas rozdzielić?
Zapytasz zaraz: „Jak ty mogłeś pozwolić, by Ryan nas rozdzieli?”.
Nie ma sensu o tym mówić.
To już przeszłość.
A co...
jeśli powiedziałbym, że chciałbym zagrać z nim w piłkę
i...
zaangażować się?
Naprawdę?
Wyglądasz, jakbyś dostał w twarz, gdy wypowiadasz jego imię.
Może gdybym go dobrze poznał, byłoby inaczej.
A co z Ros?
Nie sądzę, żeby miała coś przeciwko...
Miałam na myśli Ros w związku z...
O cholera.
Przepraszam za spóźnienie. Miałam...
Poszłam...
Spotkałam się z Richardem w pubie.
- W porządku. Nie zjawiła się. - Z Richardem, z moim dziadkiem?
Tak. Nie pojawiła się?
- Spytałaś go? - Powiedziałam o siódmej.
Odparła, że w porządku i że podjedzie,
ale nie przyjechała.
Dlaczego?
Nie mam pojęcia.
Nie zadzwoniła?
- Nie. - Pytałaś go?
Tak. Zastanawia się nad tym.
A nad czym tu się zastanawiać?
To zapracowany facet.
Ale o co chodziło?
- Nie mam pojęcia. - Myślałem, że go zwolnili.
Jeszcze nie.
W każdym razie coś ją gryzło.
Założę się, że go nie spytałaś.
Nie powiedziała? Pytałam go.
Nienawidzę cię!
- Pytałam go. - Nie chcesz, żebym się z nim bawił.
No wiesz co...
Powiedziała, że...
Zapytała, czy jesteś dyskretna. Nie wiem.
Dlaczego nie zapytałaś?
Nie chciała, żebym znała szczegóły.
Zadzwoń do niej.
- Co? - Zadzwoń do niej.
Nie mogę dzwonić do domu.
Powinna tu być, a jej nie ma.
Była czymś zdenerwowana i chciała rozmawiać z policjantem.
Chcę wiedzieć, czy wszystko gra. Dzwoń.
Cześć, Clare.
Cześć, Helen. Zastanawiałyśmy się, gdzie się podziewasz.
Przepraszam, powinnam była zadzwonić.
Rozmyśliłam się.
Przepraszam. Nie powinnam zawracać ci głowy.
Nic nie szkodzi. Żaden kłopot.
- Wszystko z nią w porządku? - Wszystko w porządku?
Tak, w porządku. Naprawdę. Przepraszam.
Mogę z nią porozmawiać?
Catherine chciałaby z tobą rozmawiać.
Jeśli to nie kłopot...
Jest tutaj ze mną.
Mówi, że przeprasza i że zmieniła zdanie.
Jest chora na raka.
Helen, tu Catherine. Słyszałam, że chorowałaś, przykro mi.
- Och, to... - Chciałaś o coś zapytać?
Tak, chciałam, ale...
Tak?
Czy ktoś zabrania ci ze mną rozmawiać?
Nie.
Nie, nic z tych rzeczy.
Czy stało się coś złego?
Ja tylko... to znaczy...
Wszystko w porządku, naprawdę.
Czy jesteś w niebezpieczeństwie? Czy coś ci grozi?
Nie, naprawdę. Jest przy mnie mąż. Mamy się dobrze. Wszystko w porządku.
Myślę, że...
Przesadnie zareagowałam.
Przepraszam cię najmocniej, jeśli sprawiłam ci jakiś kłopot.
Jestem tutaj. Wiesz, gdzie nas szukać.
Mnie i Clare. Możesz przyjść do nas, kiedy zechcesz, bez względu na porę.
Bardzo mi przykro z powodu twojej koleżanki.
Dziękuję.
- Myślisz, że nic jej nie jest? - Nie wiem.
Powiedziała „Jestem z mężem”, jakby...
Dlatego nie mogła ze mną rozmawiać.
Jesteś zazdrosna o to, że mógłbym polubić go bardziej niż ciebie.
Możesz tak to widzieć.
- Chciałbym mieszkać z nimi. - Ryan.
Nie odzywaj się w ten sposób do babci.
Miała bardzo ciężki dzień.
Nie obchodzi mnie to!
Dobrze się czujesz?
Tak, w porządku.
Mam chyba na czole wypisane „Walnij mnie”, ale poza tym...
Myślę, że popełniamy błąd.
Nie.
Powinnam pójść, nie mówiąc ci o tym.
Cieszę się, że mi powiedziałaś
i rozumiem, dlaczego chciałaś z nią rozmawiać,
ale jestem pewien, że to właściwa decyzja.
Helen...
Myślę, że pojutrze będzie wolna.
A policjanci potrafią być świetni,
ale niestety czasami grubo się mylą.
Zrobiłem wszystko, czego żądali.
I nie zamierzam tego teraz zepsuć.
Dlaczego nie chcesz kontaktu z policją?
Dlatego, że...
Chodzi o naszą córkę.
Jest pozytywna strona tej sytuacji...
Z Kirsten.
Przynajmniej nie myślisz teraz o Tommym Lee Roycie.
Kogo my tu mamy?
Pięćdziesiąt tysięcy.
- Powinienem już iść. - Nie tak szybko.
Powinieneś być na M62.
Napijesz się herbaty?
Nie, dziękuję.
Nevison powiedział, że...
zasugerowałeś jej uwolnienie.
Teraz, kiedy...
Chciałem tylko powiedzieć, że może już czas.
Myślę, że nie musimy dalej tego ciągnąć, przynajmniej z mojego...
Dobra, to dla ciebie.
Pięć tysięcy.
Bierz.
Więc...
Jeśli chodzi o...
- Ann... - Będę się z tobą kontaktował.
Wszystko z nią w porządku?
W najlepszym porządku.
- Na pewno? - Tak.
To dobrze.
Głupia ciota.
Może powiesz to trochę głośniej?
To wszystko twoja wina.
Geniusz, który nigdy nie zabrudził sobie rączek.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Nie wiesz?
Policjantka na Scammonden Road.
- Ale... Jak to możliwe... - Nie powiedział ci?
Musieliśmy przenieść Ann.
Tylko, że ta mała policjantka postanowiła nas zatrzymać.
Bo w furgonetce nie działało światło. A ten walnięty drań, on...
To twoja wina.
Pamiętasz, jak wróciłam do domu, mówiąc „Tommy Lee Royce wyszedł z pudła”?
- Co? - Tak.
A ty na to: „Wiem”. Spytałam: „Dlaczego mi nie powiedziałaś?”.
Odpowiedziałaś: „Nie chciałam cię martwić”.
Tak.
Skąd o tym wiedziałaś?
Był tu.
Przyszedł raz lub dwa po tym, jak go wypuścili.
Często tu przychodzą
byli więźniowie, do czasu aż nie staną na nogi.
Jesteś zła? Bo jeśli tak, to niepotrzebnie.
Wiesz, jak reagujesz.
Nic nie powiedziałam, bo martwiłam się o ciebie.
- Jesteś tam? - Tak.
- Dowiedziałaś się czegoś?
Nie ma tam nikogo.
Włamałam się, no i coś znalazłam. Nie do końca wiem, co.
Zapukałam do sąsiadów, ale zdają się nic nie wiedzieć.
Myślę, że miał tam kogoś. I go skrzywdził.
Ale jak?
I po co?
Bo znalazłam coś w piwnicy.
Nie możesz przeprowadzić należytego dochodzenia, jeśli...
A niby jak?
Nie zgłoszono przestępstwa, a ja włamałam się do domu.
To, że jestem policjantką nie uprawnia mnie do takich czynności.
Mogę jeszcze zapukać do jego matki.
Ona niczym nie wie,
ale może dowiem się, do kogo należy dom.
Wciąż nie wiem, co zamierzasz mu zrobić.
Nic, Clare. Nie zamierzam mu nic robić.
Chcę się tylko upewnić,
że to on niczego nie zrobi.